Syria
Geografia kraju.
Syria leży we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego. Jej terytorium rozciąga się między wybrzeżem morskim i Górami Libanu na zachodzie a dolinami Eufratu i Chaburu na wschodzie oraz między Górami Taurus na Północy a historycznymi ziemiami północnej Palestyny. Obecne granice Syrii nie są jej granicami historycznymi. Syrię cechuje zróżnicowana rzeźba terenu i niewielka ilość dużych rzek. Wysokie góry oddzielają wąski pas wybrzeża śródziemnomorskiego od reszty kraju. Na wybrzeżu znajdują się miasta portowe (Latakia, Banias, Tartus), a pasma górskie w wielu miejscach porastają gęste lasy sosnowe – to rzadki widok na Bliskim Wschodzie. Góry stanowią barierę dla mas wilgotnego powietrza, które nie mogą swobodnie przedostawać się do wnętrza Syrii. Po ich wschodniej stronie płynie rzeka Orontes (arab. Asi). Aż trzy spośród czterech dużych miast Syrii leżą nad Orontesem lub w jego bliskim sąsiedztwie (Hama, Homs, Aleppo). Wzdłuż doliny Orontesu rozciągają się tereny intensywnych upraw rolniczych. Tędy prowadzi główna autostrada Aleppo–Damaszek. Warunki naturalne powodują, że zachodnia część kraju wraz z wybrzeżem jest najgęściej zaludnioną, najlepiej zagospodarowaną i najbardziej uprzemysłowioną częścią Syrii. Stolica, Damaszek, leży w wielkiej Oazie nad rzeką Barada, u stóp Gór Antylibanu. Ich odnoga ciągnie się daleko w głąb Pustyni Syryjskiej, która zajmuje prawie całe wnętrze kraju. Na południe od Damaszku znajduje się bazaltowy płaskowyż Hauranu, Góry Druzyjskie i Wzgórza Golan z najwyższym szczytem Syrii – Górą Hermon. Wzgórza są okupowane przez Izrael od 1967 roku. Na wschodzie Syria nie posiada naturalnych granic i obejmuje część Górnej Mezopotamii (arab. Al-Dżazira). Dzięki wybudowaniu na Eufracie zapory wraz z siecią irygacyjną dolina wielkiej rzeki stała się drugim spichlerzem kraju. W jej rejonie wydobywa się ropę naftową.
Pieniądze.
Miejscową walutą jest funt syryjski. Do Syrii zabierz dolary lub euro – bez różnicy. Pieniądze można najkorzystniej wymienić w kantorach w Damaszku lub na lotnisku. Ponadto w hotelach, na bazarach i w niektórych sklepach, ale kursy wymiany są gorsze. Nie warto dyskutować o wymianie z naganiaczami z ulicy. Bankomaty są dostępne w dużych miastach. Poza nimi mogą być problemy, dlatego lepiej zabrać gotówkę. Uwaga! W Syrii są problemy z wymianą dolarów sprzed 1997 roku (dotyczy to zwłaszcza banknotów o nominałach 50 i 100). Należy o tym pamiętać.
Dostęp do internetu.
Kawiarenki internetowe są dostępne w dużych miastach. Na prowincji są problemy z dostępem do sieci. Jedna godzina internetu kosztuje około 1-1,5 USD. Telefony. Międzynarodowe usługi telefoniczne są stosunkowo drogie, zarówno z telefonów stacjonarnych, jak i z polskich komórek. Minuta połączenia do Polski kosztuje około 10 zł. W większości miejsc jest zasięg. Sieć telefoniczna nie obejmuje części pustyni i odludnych terenów. Wtyczki elektryczne i napięcie. Takie jak w Polsce.
Wiza.
Od 2008 roku Polacy mogą otrzymać wizę turystyczną na granicy. Przepis jest nowy a urzędnik nie zawsze zorientowany. Dlatego dla komfortu psychicznego wizę lepiej wyrobić w Polsce (adres ambasady: Warszawa, ul. Goszczyńskiego 30). Cena wizy turystycznej to 25 euro (jednokrotnego wjazdu) lub 40 euro (wielokrotna). Czas oczekiwania: około 3 dni. Obecnie w Syrii obowiązuje opłata wyjazdowa: około 12 USD od osoby na granicach lądowych oraz około 35 USD na lotniskach (płatne w funtach syryjskich).

--------------------- Ambasada i placówki dyplomatyczne.
Ambasada Syryjskiej Republiki Arabskiej w Warszawie
ul. Goszczyńskiego 30, 02-610 Warszawa
tel. (0-22) 849 14 56, 848 91 78, 848 48 09
fax (0-22) 848 91 78
e-mail: embsyria[at]palmyra.neostrada.pl
www.syrian-embassy.com
Ambasada RP w Damaszku
Abou Roummaneh, Baha Eddin Aita Str.
P.O. Box 501, Damascus
Telefon: (00-963 11) 33 33 010, 33 36 010, 33 15 558
Faks: (00-963 11) 33 15 318
E-mail: damapol@scs-net.org
www.damaszek.polemb.net
Wydział Konsularny
Telefon: (00-963 11) 33 16 095
E-mail: polcons@mail.sy
Konsulat Honorowy RP w Aleppo
Konsul Honorowy: Ahmad Azzam Zeityouni
Cappuccini Jmm. Kalioundji, Al Muhafaza, Aleppo, Syria
Adres do korespondencji: P.O.Box: 615 Aleppo, Syria
tel.: (00-963-21) 268-86-38, (00-963-93) 46-14-05
fax: (00-963-21) 211-94-52
e-mail: arabian5@scs-net.org

Aleppo  Apamea Bosra Damaszek Dura Europos Krak des Chevaliers Maaloula Palmyra Qalat Saman Rusafa Sednaya

Aleppo

Aleppo jest miastem polozonym w pólnocno zachodniej czesci Syrii oddalonej okolo 50 km na poludnie od tureckiej granicy, w polowie drogi miedzy Eufratem a wybrzezem Morza Sródziemnego, wystepuje na krancach Pustyni Syryjskiej, w okolicy pólpustynnej, z dominujacym ostrym klimatem.

Aleppo jest zamieszkiwane od okolo 1800 r. p.n.e. i jest jednym z najstarszych miast bliskiego wschodu. Hetyci ok. 1600 r. p. n.e. opanowali Aleppo, które pozostawalo pod wladza roznych panstw hetyckich do ok. 800 r. p.n.e.

Aleksander Macedonski w roku 333 r. p.n.e. zdobyl Aleppo, a wladze nad miastem przejeli seleucynowie. Seleukos I Nikator w 280 r. p.n.e. przebudowal miasto i nazwal je Beroea. Aleppo z cala Syria zostalo podbite przez Rzym w 64 r.p.n.e.

W czasach panowania Rzymu doszlo do chrystianizacji Aleppo i okolic. Szymon apostol byl pierwszym misjonarzem tych terenów.

Pod koniec IV wieku miasto stalo sie juz chrzescijanskie, zalozono tu jedna z pierwszych stolic biskupskich. Od IV do VI wieku w okolicach Aleppo powstalo okolo dwóch tysiecy kosciolów i klasztorów. W 540 roku Persowie spalili znaczna czesc miasta wraz z wieloma miejscami kultu.

Bizantyjczycy w 637 roku utracili miasto na rzecz kalifów abbasydzkich. Aleppo w 944 przeszlo pod wladze lokalnej dynastii Hamdanidów, stajac sie ich stolica. Dla Bizancjum odzyskal je w 962 Nicefor II Fokas. Od 1070 panowali nad Aleppo Turcy Seldzucy. Arabowie odzyskali miasto w 1183 r. Po wojnach krzyzowych Arabowie odebrali chrzescijanom katedre swietej Barbary i zamienili ja na meczet. W latach 1260-1317 panowali w Aleppo Mongolowie, którzy zburzyli cytadele. W 1517 miasto wlaczono do Imperium Ottomanskiego. XIX wiek to upadek miasta na skutek trzesien ziemi i epidemii.

Kresem panowania tureckiego w Aleppo byla I wojna swiatowa. Pod koniec 1918 wojska brytyjskie zajely Aleppo, które znalazlo sie we francuskiej mandatowej Syrii. W 1939 oddano rejon Aleksandretty Turcji w wyniku czego Aleppo zostalo odciete granica panstwowa od sródziemnomorskich portów. Po II wojnie swiatowej miasto bylo rozbudowywane. W 1982 w Aleppo oraz Hamie sunnickie Bractwo Muzulmanskie wywolalo powstanie w skutek buntu przeciwko prezydentowi Hafeza al-Asada.

Apamea


Apamea – miasto w panstwie Seleucydów. Nazwa tej miejscowosci pochodzi od imienia pierwszej zony Seleukosa I Nikatora – Apamy. Apamea stala sie glównym osrodkiem wojskowym Seleucydów, który zostal rozbudowany przez Seleukosa I.

W IV wieku Apamea stala sie stolica prowincji Syria II. W VII wieku zostala zniszczona przez Persów, a pózniej odbudowana. W 1152 Apamee nawiedzilo trzesienie ziemi, które spowodowalo zniszczenie tej miejscowosci.

Odkryte ruiny pochodza z czasów hellenistycznych, rzymskich oraz bizantyjskich. Byly to m.in. kolumnowa ulica z II wieku, jeden z najwiekszych teatrów rzymskich, koscioly bizantyjskie oraz liczne mozaiki.

 

Bosra

Miasto zalozone przez Nabatejczyków przed I wiekiem p.n.e.. Miasto bylo glównym osrodkiem kultu nabatejskiego bóstwa Duszara - do III wieku organizowano tu co cztery lata igrzyska zwane Actia Dusaria. W 106 roku Rzymianie podbijajac królestwo nabatejskie zajmuja Bosre przemianowujac ja na czesc ówczesnego cesarza na Nova Traiana Bosra. Za czasów panowania Rzymian miasto rozkwitlo dzieki uzyskaniu statusu stolicy rzymskiej prowincji Arabia - zbudowano wówczas wiele monumentalnych budowli w tym zachowany do dnia dzisiejszego teatr. W okresie wczesnego chrzescijanstwa miejscowosc byla stolica biskupstwa, a pózniej takze siedziba metropolity. Po przejsciu pod wladze islamu Bosra pelnila funkcje centrum administracyjnego i byla waznym punktem postojowym na trasie karawan z Damaszku do Mekki. w 1147 i 1151 miasto bylo oblegane przez wojska króla Królestwa Jerozolimskiego Baldwina III - Bosra nie zostala jednak zdobyta. W 1260 zdobyta i spustoszona przez Mongolów. Od XV wiek po zdobyci przez Imperium Osmanskie miasto zaczyna pustoszec. Ponownie zasiedlone w XIX wieku przez druzów uciekajacych z Libanu.

Najwazniejsze zabytki Bosry pochodza zarówno z okresu rzymskiego, jak i chrzescijanskiego oraz islamskiego. Jest tu znakomicie zachowany teatr rzymski z II wieku n.e. przeznaczony dla 15 tysiecy widzów. Za czasów Omajjadów i Abbasydów teatr zostal otoczony umocnieniami, a pózniej za Fatymidów w XI w. zostal zamieniony w twierdze. Na pólnoc od twierdzy jest miasto wzniesione na i wokól fragmentów dawnych rzymskich budowli. Podstawowy budulec to czarne bloki bazaltowe. Podstawowe zabytki to bramy, cztery kolumny korynckie, stanowiace pozostalosc nimfeum i rzymskie laznie. Z czasów chrzescijanstwa zachowaly sie pozostalosci katedry i bazyliki nazywanej "kosciolem Bahiry". Bahira byl nestorianskim chrzescijanskim mnichem, który spotkal proroka Mahometa, gdy ten mial 12 lat i przepowiedzial jego przyszlosc. Jest tu takze XII-wieczny meczet Omara czynny do chwili obecnej.

Damaszek

Damaszek jest stolica Syrii i najwiekszym jej miastem liczacym ponad 2 miliony mieszkanców. Jest jednym z najstarszych miast swiata zalozonym 3000 lat p.n.e. i nieprzerwanie zamieszkanym i jednym z czterech swietych miast islamu. Polozony jest w poludniowo-zachodniej czesci kraju nad rzeka Barda u stóp gór Antyliban, na skraju Pustyni Syryjskiej.

Stolica Syrii pretenduje do miana najstarszego miasta swiata. Polozona jest u stóp góry Kasjun, lezacej w pasmie Antylibanu. Tradycja mówi, ze w Antylibanie Kain zabil Abla. Niektórzy uwazaja, ze wydarzenie to mialo miejsce wlasnie na Kasjun. Bedac w Damaszku warto wybrac sie na to wzgórze. Rozposciera sie z niego wspaniala panorama na okolice.
Jednak dla nas najbardziej interesujace jest Stare Miasto. Jego najslynniejszy zabytek to Wielki Meczet, zwany takze Meczetem Omajjadów. Znajduje sie on w miejscu uswieconym róznymi kultami od bardzo dawna. Juz okolo 1000 roku p.n.e. czczono w nim poganskiego boga Hadada. Kilkaset lat pózniej Rzymianie wzniesli tu swiatynie Jowisza, która cesarz Teodozjusz w IV wieku zmienil w Bazylike sw. Jana Chrzciciela. Po podboju arabskim muzulmanie zaadaptowali kosciól na meczet. Przebudowany w VIII wieku przez rzadzacych Omajjadów, uznawany jest za najwybitniejsze dzielo architektury wczesnego islamu. Dzisiaj pielgrzymów z calego swiata muzulmansko-chrzescijanskiego przyciaga do niego wspólny cel. Jest nim modlitwa przy grobie sw. Jana Chrzciciela, choc podobno zlozono tutaj tylko glowe proroka. Jedna jego reka jest w palacu Topkapi w Stambule, a w Meczecie Omajjadów w Aleppo znajduje sie glowa jego ojca Zachariasza.

Niedaleko od Wielkiego Meczetu lezy glówna arteria Starego Miasta – ulica Prosta. To wlasnie przy tej ulicy, w domu niejakiego Judy, zamieszkal sw. Pawel, kiedy przyprowadzono go oslepionego do Damaszku. Niestety, nie wiemy gdzie znajdowal sie ów dom. Obecnie ulica Prosta mozemy dojsc do dzielnicy chrzescijanskiej, w której sa dwa inne miejsca zwiazane z apostolem narodów. Pierwszym z nich jest Dom Ananiasza. Ananiasz byl prawdopodobnie przelozonym gminy damascenskich chrzescijan. Jezus objawil mu sie w tym samym czasie, gdy sw. Pawel przebywal w domu Judy. Polecil mu, aby odszukal on Pawla i nalozyl na niego rece. Kiedy Ananiasz wypelnil polecenie, sw. Pawel odzyskal wzrok, po czym zostal ochrzczony. Chyba mozemy byc pewni, ze pózniej sw. Pawel nie raz odwiedzil dom Ananiasza, choc Dzieje Apostolskie nic o tym nie mówia. Kiedy wladze miasta wydaly na Pawla nakaz aresztowania, musial on ukrywac sie gdzies w tym rejonie. Miejsce jego nocnej ucieczki, podczas której zostal spuszczony w koszu za mury miejskie, znajduje sie niedaleko stad. Obecnie znajduje sie w nim maly kosciólek zwany Oknem sw. Pawla. To wlasnie drugi punkt, którego w zwiedzaniu Damaszku nie nalezy pomijac.

fragment z tekstu który ukazal sie w tygodniku “Gosc Niedzielny” 1 lipca 2001

 

Dura Europos

W latach 30-tych amerykanscy archeolodzy dokonali sensacyjnego odkrycia. Podczas prowadzonych przez nich prac, na terenie dawnego miasta-twierdzy Dura Europos, odkopano bardzo dobrze zachowana synagoge oraz budynek uwazany za najstarszy w swiecie kosciól. Wewnetrzne sciany w obydwu budowlach byly pokryte znakomicie zachowanymi freskami, których odsloniecie przynioslo wykopaliskom ogromna slawe. Freski przedstawialy wiele scen biblijnych. Sensacje w swiecie nauki wywolaly szczególnie malowidla z synagogi, gdyz wyobrazaly one postacie ludzkie (Mojzesza, Dawida, Ezechiela i wiele innych osób). Byl to pierwszy przypadek znalezienia form sztuki figuratywnej w swiatyni zydowskiej. Judaizm zabrania przedstawiania ludzi i zwierzat w miejscach kultu. Dlatego freski z Dura Europos uznano za wazny dowód na to, iz zakazy wynikajace z tradycji nie byly wsród Zydów tak surowo przestrzegane, jak niegdys sadzono. Niedaleko synagogi znajduje sie kosciól. Pod wzgledem architektonicznym nie byl on budowla sakralna, lecz zwyklym domem, w którym chrzescijanie gromadzili sie na eucharystii. Modliono sie w nim w tajemnicy, gdyz byly to czasy, w których za wiare chrzescijanska grozily przesladowania. Obydwie budowle pochodza z pierwszej polowy III wieku. O tym, ze przetrwaly do XX wieku zadecydowal przypadek.

W roku 256 Dura Europos zostalo calkowicie zniszczone przez Persów i nigdy juz nie zostalo odbudowane. Jego ruiny znajduja sie tuz przy granicy irackiej, niedaleko miasta Abu Kamal nad Eufratem. Tylko nieliczni turysci docieraja do tego miejsca. I choc nie zobaczymy tam najciekawszych znalezisk wykopanych przez Amerykanów – freski z synagogi zabrano do Muzeum Narodowego w Damaszku, a malowidla z kosciola do Yale w USA – to wizyta w Dura Europos moze byc jednym z najciekawszych przezyc w Syrii.
fragment tekstu który ukazal sie w tygodniku “Gosc Niedzielny” 1 lipca 2001

 

Krak des Chevalieur

Krak des Chevaliers (lub Crac des Chevaliers, “twierdza rycerzy”) – zamek w zachodniej części Syrii, w górach Nusairi, dawna siedziba joannitów. Nazywany także w języku arabskim ?i?n al-Akrad, “twierdza Kurdów.”

Krak des Chevaliers (lub Crac des Chevaliers, “twierdza rycerzy”) – zamek w zachodniej części Syrii, w górach Nusairi, dawna siedziba joannitów. Nazywany także w języku arabskim 'i'n al-Akrad, “twierdza Kurdów.”

Ten potężny zamek znajduje się na wschód od Trypolisu, niedaleko miasta Hims (Homs), na szczycie 650-metrowego uskoku, wzdłuż jedynej drogi z Antiochii do Bejrutu i Morza Śródziemnego. Pierwszy zamek na tym miejscu wzniesiono w 1031 dla emira Aleppo. W 1099 został zdobyty przez wojska Rajmunda z Tuluzy podczas I krucjaty, jednak opuszczono go, gdy krzyżowcy pomaszerowali dalej na Jerozolimę. Zamek został ponownie zajęty w 1110 przez Tankreda, bratanka Boemunda, księcia Antiochii. Rajmund II, hrabia Trypolisu, oddał go szpitalnikom w 1144. W 1271 po miesięcznym oblężeniu 200 rycerzy poddało się wojskom muzułmańskim. Budowniczowie Mameluccy rozbudowali twierdzę dobudowując wieże i barbakany.

Doskonale zachowany do czasów współczesnych, należy do największych atrakcji turystycznych Syrii, odbudowany w XX wieku.

 

Maaloula

Maalula – miejscowość w środkowo-zachodniej części Syrii u podnóża gór Antyliban, około 50 kilometrów na północny wschód od stolicy kraju – Damaszku. Około 2000 mieszkańców (2005).

Miasteczko związane jest z postacią św. Tekli, która schroniła się w nim przed prześladowaniami za wiarę. Kiedy ścigana przez Rzymian św. Tekla dobiegła do Maaluli, pionowa ściana skalna zagrodziła jej drogę. Wtedy jej żarliwe modlitwy spowodowały, iż strome skały rozstąpiły się, umożliwiając dalszą ucieczkę. Tak według legendy powstał wąwóz św. Tekli, po którym dziś spacerują turyści i pielgrzymi. U jego wylotu wybudowano klasztor św. Tekli, a w położonej nieco wyżej skalnej grocie, jest cudowne źródełko i kapliczka z relikwiami świętej. Drugim niezwykle ciekawym miejscem w Maaluli jest kościół św. Sergiusza. Leży on powyżej miasteczka i uważany jest za jeden z najstarszych kościołów w Syrii. Nieoczekiwanie natrafiamy w nim na polski ślad: znajdują się tam dwie ikony podarowane przez generała Andersa. Nie jest to jedyna niespodzianka. Wśród kaset z historią Maaluli, nagranych w różnych językach świata, możemy nabyć kasety także po polsku.
Oprócz zabytków uwagę przyjezdnych zwraca rzadko spotykana zabudowa miasteczka, przypominająca nieco indiańskie pueblo: domy budowane są na stromych zboczach górskich, a ich dachy są jednocześnie podwórkami domów położonych powyżej.

Ale Maalula swoją sławę zawdzięcza czemuś zupełnie innemu niż zabytki i piękne położenie. Jest to jedno z kilku miejsc w świecie, gdzie mieszkańcy do dziś władają językiem aramejskim. Język ten był bardzo rozpowszechniony w Palestynie w starożytności. Nauczał w nim Chrystus i posługiwali się nim apostołowie. Brzmienie języka aramejskiego możemy usłyszeć w kościele św. Sergiusza, w którym można również nabyć kasety z mszą świętą w tym języku.

fragment tekstu który ukazał się w tygodniku “Gość Niedzielny” 1 lipca 2001

Palmyra

Palmyra (takze Palmira) jest to starozytne miasto polozone w srodkowej Syrii, zostalo zalozone w pólnocnej czesci Pustyni Syryjskiej znajdujace sie u podnóza masywu Dzabal Abu Rudzmajn. Obecnie znajduje sie tu miasto Tadmor.

Osada zaczela nabierac charakteru miejskiego, a jej znaczenie wzrastalo jeszcze bardziej w okresie kiedy to znalazla sie na pograniczu cesarstwa rzymskiego i panstwa Persów.

W okresie panowania Tyberiusza Palmyra przyjela wladze Rzymu, pozostala jednak w autonomii. W roku 129 Palmyra uzyskala status wolnego miasta a w 217 miano kolonii, dzieki temu mieszkancy zostali zrównani w prawach z obywatelami Rzymu. W III wieku Palmyra stala sie stolica królestwa zalozonego przez Odenata, byly to zarazem czasy jej najwiekszej swietnosci. Po smierci Odenata wladze przejela jego zona Zenobia, która sprzeciwila sie rzadom rzymskim, nastepstwem czego byla interwencja rzymska, w wyniku której mieszkancy musieli zaplacic okup. Kolejny sprzeciw przeciwko wladzy rzymskiej doprowadzil do calkowitego zniszczenia miasta.

Miasto odbudowano jednak nie przywrócono mu stanu poprzedniej swietnosci. W pózniejszym okresie w miescie znajdowal sie wojskowy obóz w systemie nalezacy do systemu obronnego cesarza Dioklecjana. W roku 744 miasto uleglo zniszczeniu przez Arabów i trzesienie ziemi. Ponowne odkrycie miasta nastapilo pod koniec XVII w. Obecnie na terenie oazy palmyrenskiej rozwija sie miasto Tadmor, zamieszkuje je okolo 40 tysiecy mieszkanców. Stanowi atrakcje turystyczna i uslugowa, posiada znaczacy wezel drogowym. Niedaleko znajduje sie baza lotnicza oraz wiezienie.

Wsród zabytków Palmyry znajduja sie odsloniete ruiny budowali z czasów najwiekszej swietnosci miasta, a takze pozostalosci obozu Dioklecjana.

Dobrze zachowala sie swiatynia Balla, wejscie do miasta prowadzi przez monumentalny, zrekonstruowany luk. Przy glównej ulicy miasta obejrzec mozna ogromny, zrekonstruowany tetrapyton. Palmyra posiada teatr oraz muzeum, przed którym znajduje sie kamienny posag lwa pochodzacy ze swiatyni Allat.

 

Qalat Saman

Kala’at Sem’an, Saint Simeon.

Okolice Aleppo słyną z ogromnej ilości ruin pochodzących z okresu rzymskiego. Znajdują się tam dziesiątki opustoszałych osiedli. Potocznie nazywane są “miastami umarłych”. W późnej starożytności tereny te były gęsto zaludnione, miejscowości utrzymywały się z pielgrzymów ciągnących do Jerozolimy. Zamożni Syryjczycy budowali wtedy nie tylko piękne domy, drogi i mosty, ale także wspaniałe kościoły.
Spośród wielu zabytków tego obszaru, jednym z najciekawszych jest bazylika w miejscowości Kala’at Sem’an. Została ona wybudowana na wzgórzu, w miejscu, gdzie słynny asceta chrześcijański Szymon Słupnik, przesiedział na kolumnie ostatnie 44 lata swojego życia. Już wtedy pielgrzymowały do niego tłumy, gdyż święty słynął z wielkiej mądrości. Jego sława sięgała do najdalszych zakątków Cesarstwa. Podobno przybywali do niego nawet pątnicy z Wysp Brytyjskich. Liczba odwiedzających wzgórze stale rosła. Z czasem było ich tak wielu, że u jego stóp wyrosło sporej wielkości miasteczko. Nazywało się Telanissos, a jego ludność zajmowała się głównie obsługą pielgrzymów. Kiedy św. Szymon zmarł, w 459 roku, władze pobliskiej Antiochii siłą zabrały jego ciało. Wierzono, że obecność relikwii ochroni to miasto przed skutkami częstych w tym rejonie trzęsień ziemi. Tymczasem w samym Telanissos, po śmierci św. Szymona, ruch pątniczy nie ustał. Miejscowa ludność szczególną czcią otoczyła miejsce jego ascezy – wzgórze z kolumną. Stało się ono celem wizyt nadal licznie przybywających tu chrześcijan. I choć z samej kolumny wkrótce nic nie zostało – rozebrano ją i pocięto na plasterki, gdyż każdy przybysz pragnął zabrać kawałek na pamiątkę – to miasteczko stało się ważnym centrum pielgrzymkowym. Kilkanaście lat później cesarz Zenon kazał wybudować tu kościół. W 490 roku ukończono budowę trójnawowej bazyliki, wokół której równolegle powstał zespół różnych budowli sakralnych. Obecnie należy on do najlepiej zachowanych kompleksów architektury wczesnochrześcijańskiej. W miejscu gdzie stała słynna kolumna, dziś położony jest wielki wapienny głaz.

cytat z tekstu który ukazał się w tygodniku “Gość Niedzielny” 1 lipca 2001

 

Rusafa

Pomiędzy Aleppem a doliną Eufratu, około 30 km od jeziora Assada, znajdują się zagubione wśród skał Pustyni Syryjskiej ruiny miasta. W czasach Bizancjum był tu wielki ośrodek pielgrzymkowy – słynne Sergiopolis. Miasto powstało w miejscu, gdzie w czasach prześladowań chrześcijan przez Dioklecjana, zginął za wiarę śmiercią męczeńską rzymski żołnierz – św. Sergiusz. Pamięć o tym wydarzeniu była tak silna, że wkrótce zaczęto masowo pielgrzymować do tego miejsca. W VI wieku wybudowano tu sporej wielkości miasto. Posiadało ono trzy wielkie bazyliki i kilka kościołów, wśród których najważniejszym było martyrium św. Sergiusza. Do dziś nie wiadomo, czy zawierało ono prawdziwy, czy tylko symboliczny grób męczennika. Całość otaczały znakomicie do dziś zachowane mury obronne.
Sergiopolis było miastem-fenomenem, ponieważ założono je w miejscu całkowicie pozbawionym wody. Życie w mieście umożliwiały olbrzymie cysterny. Były one cały czas uzupełniane świeżą wodą, dowożoną przez karawany z Eufratu. Kilkaset lat później Sergiopolis zostało zburzone przez kalifów abbasydzkich i popadło w ruinę. Dziś mało kto pamięta o jego istnieniu.

fragment tekstu który ukazał się w tygodniku “Gość Niedzielny” 1 lipca 2001

 

Sednaya

Seydnaya (Nasza Pani po Aramejsku).
Pod koniec 4 w p.n.e. miasto znalazlo się pod wwplywem greckim, chrześcijaństwo wkroczylo tu w 1 w. zmeiniono wtedy nazwe na Seydnaya.
Miasto słynie z grekokatolickiego klasztoru poświęconego Matce Boskiej.
W VI wieku miało w niej miejsce objawienie Matki Boskiej, sam klasztor został zbudowany w 547 r na górze gdzie cesarz Justynian ujrzał sarnę wskazująca źródło, przechodząc z wojskiem przez pustynie na wojnę z persami. Sarna przemieniła się w Matkę Bożą i nakazała cesarzowi zbudować w tym miejscu poświęcona jej świątynię.
Tak powstało, słynące z łask sanktuarium w 547 r. , wokół którego z czasem założono miasteczko o nazwie Sednaya. Dzisiaj jest to ważne miejsce pielgrzymkowe. Na niedostępnym wzgórzu, w miejscu ukazania się Maryi, stoi kościół i klasztor. W klasztorze przechowywana jest kopia ikony, której autorstwo przypisywane jest św. Łukaszowi.
…..
Spośród innych chrześcijańskich miejscowości położonych w górach Antylibanu na szczególną uwagę zasługuje Saidnaya. W VI wieku miało w niej miejsce objawienie Matki Boskiej, która ukazała się samemu cesarzowi Justynianowi. Zdarzyło się to podczas wojny pomiędzy Bizancjum i Persją. Żołnierze rzymscy byli zmęczeni walkami w trudnym, górskim terenie. Brakowało im wody. Pewnego dnia podczas biwaku Justynian spostrzegł gazelę, którą postanowił upolować. Pogoń za zwinnym zwierzęciem trwała długo. W pewnej chwili gazela wbiegła na szczyt wzgórza, z którego tryskało źródło krystalicznie czystej wody. Wtedy wreszcie cesarzowi udało się zbliżyć do niej na odległość strzału. Jednak zanim zdołał wypuścić śmiercionośną strzałę, nagle ujrzał, w miejscu gdzie przed chwilą była gazela, stojącą na wysokiej skale postać Maryi. Promieniała Ona wielkim blaskiem. Maryja oznajmiła Justynianowi, że znajdują się w szczególnym miejscu, w którym cesarz ma wznieść świątynię. Niedługo po tym wydarzeniu rozpoczęto budowę kościoła. Legenda mówi, że Matka Boska jeszcze kilkakrotnie odwiedzała Justyniana w snach, aby przekazywać mu instrukcje dotyczące wyglądu świątyni.
Tak powstało, słynące z łask sanktuarium, wokół którego z czasem założono miasteczko o nazwie Siadnaya. Dzisiaj jest to ważne miejsce pielgrzymkowe. Na niedostępnym wzgórzu, w miejscu ukazania się Maryi, stoi kościół i klasztor. W klasztorze przechowywana jest kopia ikony, której autorstwo przypisywane jest św. Łukaszowi. Miejsce to posiada niezwykłą atmosferę, która uzmysławia, jak żywą religią w Syrii jest chrześcijaństwo. Droga na wzgórze wiedzie długimi i stromymi schodami. Z tarasu znajdującego się powyżej kościoła roztacza się wspaniały widok na żółte stoki Antylibanu.

fragment tekstu który ukazał się w tygodniku “Gość Niedzielny” 1 lipca 2001